กาลครั้งหนึ่ง... มีเกาะแห่งหนึ่งรวบรวมความรู้สึกต่าง ๆ ของมนุษย์เราไว้ด้วยกัน
วันหนึ่งได้มีประกาศว่า อีกไม่นานเกาะแห่งนี้จะล่มสลาย น้ำจะท่วมเกาะ ขอให้ทุกความรู้สึกจงเตรียมตัว...
เมื่อทุกความรู้สึกได้ทราบข่าวแล้ว ต่างก็หาวิธีการเพื่อที่จะเอาตัวรอด มีเพียงความรักเท่านั้นที่ไม่ได้เตรียมหาวิธีการเพื่อให้ตัวเองรอด

จนเมื่อน้ำท่วมมากขึ้น ๆ ความรักจึงร้องขอความช่วยเหลือ พอดีกับที่ความเห็นแก่ตัวพายเรือผ่านมา
ความรักก็บอกว่า "ความเห็นแก่ตัว ขอเราไปด้วยคนได้ไหม?"
ความเห็นแก่ตัวก็ตอบว่า "ไม่ได้หรอก ความรัก ตัวเจ้าเปียก ถ้าเจ้าขึ้นมาเรือข้าก็เปียกและเลอะเทอะน่ะสิ"
เมื่อพูดจบ ความเห็นแก่ตัวก็พายเรือจากไป...

ความรักก็ยังคงร้องขอความช่วยเหลือต่อไป แล้วความโลภก็ผ่านมา....
ความรักก็ตะโกนขอความช่วยเหลือโดยบอกว่า "ความโลภ ช่วยเราด้วยเถอะ ขอเราอาศัยไปด้วยนะ"
ความโลภรีบตอบว่า "ไม่ได้หรอก ถ้าเจ้าขึ้นมา ข้าก็เอาของไปไม่หมดน่ะสิ"
พูดจบความโลภก็จากไป

ความรักยังคงไม่ยอมแพ้ ยังคงรอคอยที่จะมีสักความรู้สึกรับตนไปด้วย แล้วความเกลียดก็ผ่านมา....
ความรักจึงร้องขอความช่วยเหลืออีกครั้ง "ความเกลียด ช่วยเราด้วย"
ความรักร้องขอด้วยความอ่อนล้า
ความเกลียดมองหน้าความรักด้วยสีหน้าชิงชังโดยที่ไม่พูดอะไร แล้วก็จากไป

ความรักเริ่มหมดหวัง ทันใดนั้นก็มีเสียงแก่ ๆ เสียงหนึ่งตะโกนดังขึ้นมาว่า "ไม่เป็นไรความรัก เราจะช่วยเจ้าเอง"
ความรักได้ยินดังนั้นก็ดีใจ รีบขึ้นเรือ และด้วยความอ่อนเพลียจากการเอาชีวิตรอด ความรักได้หลับไปตลอดการเดินทาง

จนถึงที่หมายที่ ๆ แห่งใหม่ คุณยายได้ปลุกให้ความรักตื่น แล้วบอกว่า "ถึงที่ที่ปลอดภัยแล้วล่ะ ความรัก"
เมื่อความรักได้ยินก็ตื่นแล้วลงจากเรือ แล้วคุณยายก็พายเรือจากไป
เมื่อนึกขึ้นได้ความรักก็คิดขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ขอบคุณคุณยายเลย จึงตะโกนร้องเรียก
เรียกเท่าไหร่ คุณยายก็ไม่หันกลับมา มีแต่จะเดินต่อไปข้างหน้า
ความรู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็บอกว่า "อย่าตะโกนเรียกไปเลย เขาไม่มีวันเดินย้อนกลับมาหรอก"
ความรักหันมามองหน้าความรู้ แล้วถามด้วยความสงสัยว่า "เขาเป็นใครเหรอ?"...
"เขาคือเวลา" ความรู้ตอบ
ความรักก็ถามความรู้ต่อว่า "แล้วทำไมเวลาเขาถึงช่วยเราล่ะความรู้"...ความรักยังคงถามต่อไปด้วยความสงสัย
"ก็เพราะมีแต่เวลาเท่านั้น ที่รู้จักและเห็นคุณค่าของความรัก"..... ความรู้ตอบ

แล้วตัวคุณล่ะ เห็นคุณค่าของความรัก มากน้อยแค่ไหนกัน....

"เพราะเธอเป็นคนธรรมดา ๆ ไม่ไกลเกินที่ฉันจะไขว่คว้าใฝ่ฝัน
เพราะเธอคือคนเดียว ที่ฉันหวังฝากหัวใจไว้เกี่ยวพัน
เธอจึงเป็นเจ้าของความรู้สึกดี ๆ ในใจฉันเสมอมา
จริงอยู่..เธอไม่ได้เลิศเลอสูงส่ง
แต่เธอเป็นเธอที่ให้รักฉันอย่างมั่นคงและสูงค่า
ฉันรักใครที่เหตุผลนั้น ไม่ใช่เพราะมากมีร้อยพันมายา
และไม่ได้รักใครเพราะดีล้นฟ้า..
หากแต่เพราะความดีเพียงพอที่คนธรรมดา ๆ จะเป็นไป
ไม่ต้องการใครอีกแล้ว ชีวิตฉัน
เพราะมีเธอเท่านั้นที่ทำให้รู้ว่าคืนวันงดงามเพียงไหน
เธอเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ที่หลายคนเป็นไม่ได้ดังใจ
อยากบอกว่ารักเธอมากมาย... มากที่สุดเท่าที่ใครคนหนึ่งจะรักใครได้ สักคน"